یادمان رفت گرده ای بودیم به عالم ذربی مقدار و ناتوان در قیاس هر چه که هست 1397

بهار شالوده زیبایی ست سفره عش و عشاقی ست آلوده وصف نام بهارمچراکه پیغام خوش رهایی ست 1397

بلبل خرمایی نخلستان بازی مور در نیستان خوانندگی جیر جیر ک در مردابرقص برگهای افتاده بر آب ناز دادن باد بر گونه هایتلطف گرمای خورشید آشنایت برکه انتظار قطره داردز رود

در   پهنه    گرمای     دل     ای       دوست                                          آرزویی     دارم    در  

تو بسان بلبلان سحر خیز نغمه خوان باش رهرو درویشی و لطف یزدان باش در پاسخ مستی مده شرلب را ، ان قریب ساقی زمستان و تو زیدی ، آسان باش 1375 + نوشته

دوست آواز سرو بلند زندگیست دوست پر سشگر راز ماندگار بندگی ست سر سلسله آواز پرندگان ست ، عشق لیک دوستی بازمانده از کبیر خشک زندگی ست 1395 + نوشته شده

به میکده باز آی ، صفا بین راز محفل دوست ، آنجا بین هستی جملگی سر ازلی ست سجده گزار باش ، تا خدا بین 1382 + نوشته شده در سه شنبه دهم اسفند ۱۳۹۵ساعت 8:58 توسط سید حسین حسینی |

کنار درب آمدم با صدای زنگ عشق اما گوشم اشتباهی شنید، ناقوس کلیسا بود + نوشته شده در چهارشنبه یازدهم اسفند ۱۳۹۵ساعت 8:32 توسط سید حسین حسینی |

و انه رب الشعری گویم ز سوره نجم به آیه ها یش گویم ستاره بود راستگویی را گفتاری زین سرودن هر بیت خوش مقالی استوار و براهینش سترده بر افلاک بسان آ

مقدم شد مقدمه لحن پروازم تا ثریا رفتن و آن بند نوازم بند بند گفتارم سلسله آرزوست بی پیرایه گویم اوج خواستن ز رازم 1395 + نوشته شده در شنبه چهاردهم اسفند ۱۳۹۵ساعت 11:6 توسط سید حسین حسینی |

باران و بارانی ، نغمه های پنهانی ز سوی تو می آید با ترنم پایانی چه گفتم ، ضابطه عشق و دوستی در عجبم چیست ، رابطه پنهانی بازیگر زن

افق در آسمان با گل خنده است پاسداشت نعمتش افسونگر خوب و بد است باران الهی آن گونه که هست برترین موهبت خالق به بنده است 1396 + نوشته شده در سه شنبه هشتم فروردین ۱۳۹۶ساعت 9:43 توسط سید حسین حسینی |

سبب هر چه بود ، شد پریشان خاطرم عرش ایزد بلرزید از غم جان کاه من صوفیان ره تنهایی و عزلت پیشه گرفتند عجبا ، چرا رقم خورد این گونه روزگار من با نومیدی و حسرت ، زمان را دیدم که میرفت ، ز پهلوی خونبار من اسف یار دل و گریه همسایه ام بود خداوندا تو می دانی ز این گم گشته زیبای م

در آن زمان آتش و ظلم و فساد امتی بپا خواست با شعار عدل و داد در آن میان بدیدم یاوران رهبری که جان باخته بودند در برابر هر ظلم و ستمی ستم بود از برای طاغوت زمان که می نمود سلطه را بر من و بر همگان من که شدم روشن ز این سلطه آنان تیغی گرفتم و مشتی محکم با شعار عاشقان ز گذشت زمان شد جدالی در این میان

تو بیا و یاد خدا در دل گیر در دلها باش و نگاهها را بر گیر عاقبت ره دراز است و دل ناسازگار بنده ات مرده است و زدل پایدار جانم بود و امر عقلم این بود باکم بود و ترس قلبم دین بود دین بود از برای زندگی بر من این بود ره پاکی در خویشتن

در آن خروش متلاطم هستی که آکنده بود زهر خوبی و پستی نوری پدیدار شد و آیتی آشکار حقی شکوفا شد و سخنی پایدار همایی بود بی کس و تنها که می داشت سخنی حق با شما و ما به هر دفتری خواندم و دیدم عاقبت این را یافتم و فهمیدم به هر کنجی رفتم و یاران بدیدم هر

دلی ندادم تا که گیرم دلی عاقبت دلداده میرد با تیغ شقی آنکه رازی بر خویشتنش دارد کیست؟ پیمانه ای بر لب و سینه ای افسرده دارد کیست؟ آن تنهاست و موجود کو چکی که لرزد ببادی از سوی شقی شقی بود نفس اماره اش ، ای یار تا دلی نگیرد ، دلداده ای نیابد ای یار ترسان

هر آنچه که گویم ز دیده گوشدار از عطشش سینه ستبر کن و شو بیدار ناله مکن ، فغان مکن ، آیینه صاف است بیراهه مرو ، پیمانه مگیر ، که آیینه همراه است قربانی مشو زوار حریم دل باش حق بستان و یار دیرینه دل باش همچو پروانه ، گرد شمع آفرینش بسوز جوینده باش ، همچو شمع در پی ایزد بسوز ایزدا من ندان

به پاس خواستن ، از دلم پروازی آغاز شد عرش را در نوردید ، با گریستن هم یار شد حی بانگ زدم ، نیافتم یار را یارم که بود ؟ آن امام ع همام را صورتش جلوه گر همه زیبایی هاست در زمان خشم و افسردگی و حسادت ها ست جلوه دنیا با تمام جلوه گری هایش می نشیند در سینه ها بجای حب فردایش خواستن را همه در کسب نفس یابند

در آن روز غم آمد معلم خوشحال و خندان در کنارم معلم برد غم را زبرم با کلامش چون که آمد بهاری دوباره د ر پیامش بهارش آمد و بوی طراوت آورد دیده اش آمد و بوی شقایق آورد 1365